Toen 2 maanden geleden mijn weblog weer in de lucht kwam wist ik dat ik twee belangrijke berichten ging plaatsen die in het verleden plaatsvonden.
Het eerste bericht was leuk en heel gemakkelijk te schrijven. Dat deed ik dus al heel snel. Ik vertelde jullie hoe Xander bij ons kwam. Zo fijn om mijn grote liefde voor hem met jullie te delen.
Het tweede bericht is stukken lastiger en dus pas deze avond kan ik mij ertoe zetten het te gaan schrijven.
Het gaat over Chico die vorig jaar heel ziek is geweest. Goddank gaat het ruim een jaar later heel goed met mijn kanjer. Dit artikel ga ik schrijven omdat ik het BELANGRIJK vind dit met jullie te delen.
Inmiddels ben ik ervan op de hoogte dat deze ziekte een teckelreu kan treffen!

Het was zondagmiddag. Wij gingen wandelen. Chico was heel onrustig en tilde om de 10 stappen zijn poot op. Ik begreep er niets van want zag hem niet plassen.
Thuisgekomen werd zijn gedrag nog vreemder. Hij krabde het vloerkleed bijna kaal en ik kreeg een totaal niet pluis gevoel.
Natuurlijk heeft dan de eigen dierenarts geen dienst, dus belandde ik na ruim 1 ½ uur wachten bij de weekendpraktijk.
Inbrengen van een urinecatheter lukte niet, dus moest Chico geloven aan een echo.
Het was duidelijk dat er gruis in zijn blaas zat maar stenen waren niet zichtbaar.
Het beleid luidde: nogmaals proberen te catheteriseren en anders operatie.
Zonder een kik te geven onderging Chico de volgende catheterisatie. Ik post de foto niet waarop jullie zouden kunnen zien wat eruit kwam………
Wij gingen naar huis met antibiotica en een grote zak voer…….

De volgende dag belde een assistente van mijn eigen dierenarts om te vragen hoe het ging.
Ik gaf aan dat het plassen niet goed op gang kwam. Ik kreeg te horen dat dit wel een week kon gaan duren: het was een ernstige infectie.
Donderdag werd op mijn aandringen urine onderzocht. Ik moest ongeveer 4 uur wachten totdat mijn eigen dierenarts gelegenheid had de urine onder de microscoop te bekijken.
Zij belde uiteindelijk en zei mij cystinekristallen gezien te hebben. En wat nu dan???????
Gewoon doorgaan met de antibiotica en………een volgende grote zak voer….want Chico had immers geen stenen.

Inmiddels had ik natuurlijk uitgebreid internet geraadpleegd. Ik had gelezen dat CYSTINURIE voorkomt bij teckels. En ik had zo veel gelezen dat ik mogelijk alles wist over gruis, stenen en behandeling.

Wij sukkelden door, maar het ging niet goed.
En natuurlijk weer in het weekend ging het mis: mijn schat begon te braken.
Dus wederom de waarneming bellen.
Ditmaal een andere kliniek waarbij de dienstdoende dierenarts mij vroeg wat ik dacht dat zij in een spoeddienst voor mij kon doen. Op mijn antwoord dat mijn reu niet goed plaste en braakte kreeg ik het antwoord dat zij daarin op zaterdag niets kon betekenen.
Later las ik op hun website dat zij 30 jaar ervaring heeft; kennelijk niet met reuen die niet kunnen plassen…..

Ik wist dat het goed mis was en besloot De Graafschap Dierenartsen in Vorden te bellen.
En toen werd ik gehoord:

Simon Schuurman wachtte ons op; zijn echoapparatuur stond aan. Onder het penisbotje zaten 7 stenen.
Chico doorstond echo, rontgenfoto’s, blaaspunctie onder echogeleide en bloedafname.
Een grote operatie was noodzakelijk. Hij werd gecastreerd en kreeg een geheel nieuwe plasuitgang.

Er volgde een lastige periode waarin Chico heel veel bloed verloor.
Dit was mij van te voren duidelijk verteld.

Ook voor de kleine Xander viel het niet mee, maar wat heeft hij zich kranig gehouden.
En met ons drietjes hebben wij uiteindelijk deze zware klus geklaard.

Gelukkig gaat het met Chico prima.
Hij is happy en speelt veel met Xander.
Natuurlijk heeft hij aangepaste voeding en mag ook niets anders hebben.
Ik heb dus altijd brokjes voor hem in mijn tas.
Hij is wel aangekomen, maar dat is het gevolg van de voor hem noodzakelijke castratie.
Dankzij Simon Schuurman heb ik mijn Sunnyboy nog en schijnt hier dagelijks die heel speciale zon!

 

Share This