Bezoek aan Dorit Aharon

Vandaag was het dan zover: om 12.45 uur hadden we een afspraak bij Dorit.

Ik was bloednerveus: hoe zou dat in de auto gaan, wat zou Dorit van Lode vinden…..

Al met al: kreeg weer geen hap door mijn keel, dus maar een boterham mee voor onderweg……

Hoorde op het nieuws: file op Utrechtsebaan; daar moet ik-geloof ik- overheen…..

Ik besloot dus wat eerder op pad te gaan

Om goed half elf maakte ik de auto in orde.
Tot mijn stomme verbazing liet Lode zich zonder enig probleem in de bench in de auto tillen.
Ook Jap nam gewoon plaats naast die bench.

Ruim 9 1/2 jaar zijn de jongens gewend los achter in de auto te zitten.

En nu dit……..

Ik startte de auto en was er op voorbereid dat het gejank en gepiep losbarstte………

Ik heb ruim 1 1/2 uur rijden NIETS gehoord!!!!!!!!

Wat heb ik toch een KANJERS.

Zonder oponthoud reden wij en om 12.15 uur zette ik de auto in Noorden.

Dag hondjes: ik moet eerst plassen…….Da's de zenuwen…….Dus ik naar binnen zonder hond om eerst gebruik te maken van het toilet: geen probleem.

Toen Jap uit de auto, maar sorry kerel, na een plasje en wat snuffelen moet jij even op de auto passen; ik kan in mijn eentje jullie samen niet meenemen ( Later hoorde ik dat Jap meer dan welkom was geweest! )

Jap protesteerde behoorlijk dat hij op de achterbank moest en ging dus maar achter het stuur: Sorry Jap, ik heb de sleutel…….

Lode liet zich rustig uit zijn bench tillen, tuigje om en hij wist EXACT waar hij heen moest!!!!!!

Ik zat om 12.30 uur aan de koffie toen er een grote Golden binnenkwam: geen enkel probleem!!!!!!

De Golden was voor ons en exact om 12.45 uur waren wij aan de beurt.

Dorit was SUPER te spreken over Lode:

-geweldig dat hij zijn kop helemaal schudt

-geweldig hoe hij loopt

-gewicht 10.8 kg ( was 3 weken geleden 11.0 kg ): perfect dus

-geen spierspanning meer

-goede reflexen

-over de gehele wervelkolom nergens een teken van pijn

-prima nekbewegingen

 

Advies en beleid:

 

Deze week 6 maal 7 minuten naar buiten, verder bench

 

Volgende week 6 maal 10 minuten naar buiten, verder bench

 

Derde week: 5 maal 12 minuten naar buiten, verder bench

 

19 april om 9.15 uur telefonisch consult

 

Eind juni controleafspraak in Noorden

 

Jullie begrijpen: ik reed opgelucht en blij naar huis.

 

Om 15.15 uur was iedereen weer binnen, maar eerst heb ik nog een foto gemaakt van de heren achterin de auto: Jasper bleef hier op mijn commando heel trouw op wachten.

 

Zie hier het resultaat:

 

 

 

Eerlijkheidshalve: ik zat om goed 15.30 uur aan een biertje……

 

Er blijkt maar weer dat de uitspraak klopt:

 

Een mens lijdt het meest door het lijden dat hij/zij vreest!!!!!!!!

Wat heb ik mij bezorgd gemaakt om deze tocht en uiteindelijk: waarom??????

 

Iedereen bedankt voor het medeleven, maar even in het bijzonder: Els top dat je mij op de terugweg naar huis belde vanuit Bali!!!!!!! Wat zijn John en jij toch een schatten!!!!!!!!!

 

Mijn TWEE kanjers hebben lekker gegeten; Voor BEIDEN geldt: mijn complimenten heren, wat heb ik toch een geweldige honden!!!!!!!!

 

Ien

9 reacties op “Bezoek aan Dorit Aharon

  1. Ha Ineke….goed dat deze site er is….de telefoon staat “roodgloeiend” bij je,geen doorkomen aan ! Nu kan ik het lezen hoe het bij Dorit Aharon geweest is.Goede Berichten ! Fijn!

  2. ‘t is toch gewoon geweldig he!

    M’n complimenten aan jullie, kránig gedragen de afgelopen weken! De drie aankomende worden alleen maar léuk, is opbouwend dus put daar moed uit!! 😉

    Succes met leren ( ik maar een diepe buiging voor je disipline!) en voor zaterdag: jekan’t!

  3. Graag wil ik hier mijn verhaal doen, na het lezen van de vele positieve berichten over dr Dorit Aharon.
    Deze vele positieve berichen hebben mij ertoe gezet om gister door weer en wind en de mega sneeuwstormen met weeralarm toch met mijn mechelse herder van 13 jaar van Eindhoven naar Noorden te rijden nadat ik afgelopen vrijdag een afspraak met haar heb gemaakt en daar mijn noodkreet over mijn hond direct telefonisch  heb geuit.
    Helaas is mijn verhaal over Dorit niet zo positief, sterker nog, ik ben zoooo verschrikkelijk teleurgesteld in haar als zogenaamde dierenvriend en deskundige dat ik daarom aan mensen ook dit verhaal wil tonen.
    Bij onze Shiva is namelijk pas 3 weken geleden geconstateerd dat zij hoogstwaarschijlijk botkanker in haar voorpoot heeft. al weken liep zij daar af en toe wat mank mee en werdt vermoedt door haar hoge leeftijd dat dit artrose zou zijn. Nadat de pijnmedicatie hiervoor geen effect had en het zelfs erger werdt zijn er opnieuw bij maarten kappen foto's gemaakt. hoogstwaarschijlijk botkanker dus maar ik wil haar de puntie niet meer aandoen en besloten haar meer pijnstilling te geven en haar haar laaste maanden pijnvrij bij ons te laten genieten. Vorige week woensdag zie ik een dronkenmansgangetje bij haar ontstaan en diezelfde avond zakt ze op het hondenveld door haar achterpoten. Ze stond weer op en daarna ging het weer. Tegen vrijdag verslechterde het zodanig dat een gedeeltelijke verlamming van de achterhand te zien was en ik haar moet ondersteunen met lopen en opstaan.
    Paniek dus en ik ben direct gaan orienteren op internet. Ik kon niet meteen bij de da terecht en ik besloot om meteen met shiva maandag naar Dorit te gaan.
    Heel het weekend hoop en spanning en nerveus, tenslotte hoor ik zoveel goede en fijne verhalen over haar. Ik zag er wel erg tegenop om zo een eind te rijden met shiva in de auto. Niet haar hobby op dit moment en bereidde me al voor op hevige files's, op tv werden mensen gewaarschuwd niet de weg op te gaan. Maar voor shiva hebben we alles over.
    Maandagmorgen op weg en 2,5 uur gereden op de heenweg komen we aan, eindelijk!  ik geef haar een brief waarin ik alle medicatie en diagnose's tot nu toe had opgeschreven om niets te vergeten uit zenuwen. Ik moest hem voorlezen want ze kon niet lezen??
    Dat geeft natuurlijk niet maar wat erger was is dat ze na een paar vraagjes voelt en daarna zegt .. Zo ik heb ze gecorrigeerd! en klaar.. Mijn vriend zegt, huh? wanneer dan en waar dan? haar antwoord was kortaf en verdedigend, ze zegt zonet!
    daarna zegt ze alleen nog ; haar etensbak omhoog zetten en eventueel wat kleden in de kamer leggen ( wat we allang doen) en over 2 weken nog een keer terug komen. Wattt!!!niet eens een onderzoek? geen werkelijke testen op reflexen? en je laat mijn hond 5 uur in de auto liggen voor 5 minuten voelen?
    Sorry hoor, 82 euro lichter en mijn hoop vervlogen in 5 minuten! Never nooit meer dat ik haar aan mijn lieve Shiva laat komen!
    Zonder enige verbetering en of hoop op verbetering taaiden we hem met de moed in de schoenen weer af.
    Ben zooo boos, hoe kan je met een dier en het verdriet van mensen zo omgaan voor geld!
    Geen pilletje, niets, wel 82 euro lichter!
    Triest.
    Neemt niet weg dat ik heel blij ben voor de mensen bij wie ze wel goed werk heeft verricht maar ook dit mag en moet verteld worden!
    Vivian

  4. Beste Vivian,

    Dank voor de reactie op mijn weblog.
    Ik las het verhaal met de nodige verbazing. Zoals te lezen valt op mijn blog heb ik totaal andere ervaringen.
    Lodewijck is uiterst nauwkeurig onderzocht. Dorit was heel lief voor hem en ook voor Jasper die alleen maar meekwam.
    Wat mij ook zeer aansprak was dat Dorit ook gevoel heeft voor de mens: voor mij was ze fantastisch!
    Dankzij Dorit heb ik mijn "oude" Lodewijck terug!
    Al met al: ik kan een ieder een bezoek aan Dorit aanbevelen en zal-als dat voor Jasper of Lodewijck nodig is-haar zeker weer bezoeken!

    Teleurstellend dat het voor Shiva anders liep.
    Sterkte met Shiva.

    Groet, Ineke Koolmees

  5. Nee, helaas geen verbetering plaatsgevonden, integendeel zelfs, ze verslechterde erg snel en we zagen dat ze echt veel pijn had, ze zakte steeds vaker door haar achterpoten en gleed continu uit. We hebben heel de kamer vol slipmatten gelegd maar ze kon haar draai niet meer vinden, Nadat ze vrijdag en zaterdag nacht continu moest overgeven en ze nauwlijks nog sliep omdat ze niet meer wist hoe ze moest gaan liggen, hebben we maandagmorgen met heel heel veel pijn in ons hart de DA gebeld en haar thuis laten inslapen. Ben er helemaal kapot van, Ze was mijn alles.. 13 jaar mijn lieve trouwe schat.. ik kan er nog niet over uit dat ik haar kwijt ben en het voelt nu alsof ik hier nooit meer overheen kom.
    Ik heb nog 2 honden maar dat snappen jullie wel daar veranderd niets aan dat het huis nu zo leeg voelt  zonder haar..
    Bedankt voor jullie bericht..
    Vivian en Shiva…

  6. Hoi Vivian,

    Wat een verdriet!
    Ik begrijp dat het huis leeg is.
    Ik weet nog als de dag van gisteren dat mijn teckel Dydo overleed; wat had ik het moeilijk!!!!
    Ik wens je heel veel kracht toe!

    Groet, Ineke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>