Jullie hebben lang geen bericht van de jongens gehoord.

Ik was druk en we konden niet de tuin in met dit weer, dus foto's zaten er niet in.

Toch wel wat nieuwtjes:

In de eerste plaats zijn de jongens voor hun jaarlijkse enting bij de dierenarts geweest.

Karin de Ruiter, de dierenarts, was zeer te spreken over de jongens.

Hun gewichten keurig: beiden rond de 10 kilo.

Alles klonk goed; de hartruis van Lodewijck was niet veranderd tov vorig jaar.

Zij vond ze mooi glanzend van vacht en ook de gebitten, op wat aanslag na, zagen er goed uit.

Zij prees Jasper zijn fraaie "racebillen" en vond hem krachtig gespierd ( en dat met zijn slechte skelet!).

Lodewijck heeft die "racebillen" niet, maar op zijn bespiering valt niets aan te merken!

Ik was erg blij met de bevindingen; mijn kanjers zijn immers al bijna 11 jaar!

 

Vorige zondag kregen we oa bezoek van de 2 kinderen van een nichtje van mij. Christiaan en Britt waren dol op de jongens en speelden er heel lief mee.

Zoals gebruikelijk liet Jasper zich op zijn rug liggend weer eens heerlijk kroelen:

 

 

Afgelopen donderdag ben ik me "lam " geschrokken.

Hilda, mijn hulp, had beneden alles keurig schoongemaakt.

Ik zat achter mijn laptop rustig te bellen, de jongens lagen op hun kussen achter mij te slapen.

Ik kijk op een moment naar rechts en wat zie ik zitten op het matje in de kamer…………..een witte duif!!!!!

Mijn hart stond stil! Met de foon in mijn hand liep ik op de duif af, die richting keuken ging, maar de jongens……….

Die gingen er als een gek op af.

Ik verwachtte een enorm bloedbad in mijn schone keuken; ze zouden die duif verscheuren.

Het dier fladderde tegen mijn keukenkastjes ( lekker fris……); vond, wonderlijk genoeg, de weg naar buiten.

De heren renden er woest blaffend achteraan!

Gelukkig viel er dus geen bloed…….

NB: durf nu mijn tuindeur nauwelijks meer open te laten staan……Houd niet van dit soort onverwachts bezoek!

 

Een minder leuke ervaring had ik vrijdagavond laat.

Ik zat rustig op de bank met Lode links van mij en Jap rechts.

De telefoon ging en midden onder het gesprek gebeurde het volgende:

Uit het niets begon Lode heel lelijk te grommen tegen Jap, over mijn schoot heen.

Hij trok zijn lip lelijk op; Jap eerst verbaasd, maar vervolgens heel boos, grommend met ontblootte tanden.

Ik schrok me werkelijk rot.

Kreeg het snel onder controle zonder dat 1 van de 3 beschadigd raakte.

NB. zo'n "grap" is enkele jaren ook gebeurd; toen viel er bloed bij de heren en ik liep een gebroken rib op door een kop die keihard tegen mijn borstkas kwam.

Onbegrijpelijk voor de altijd zo onafscheidelijke tweeling.

In hun bijna 11 jaar was dit de vierde keer dat zij heftige onmin hadden.

De eerste keer waren ze pup en gingen ze vechten om een bot; zoiets begrijp ik.

De tweede keer kregen ze ruzie om een teef die op bezoek was; ook dat vat ik.

Maar de andere gebeurtenissen zijn mij een raadsel!!!!

Ongeveer 10 minuten na het incident lagen ze gebroederlijk ineengestrengeld…….vreemd!!!

 

Jullie zijn weer bij. We hebben een rustige zondag. Jammergenoeg bewolkt en fris, dus wederom geen tuinweer.

Misschien van de week? En dan weer wat foto's wellicht.

Fijne zondag en de groetjes van ons drietjes!

Share This